Afro-behandeling

Ben je ‘genezen’ van je racisme? Het is denkbaar in deze Afro-treatment Texaanse kliniek.

Cherry Steinwender (80), een Afro-Texaan, helpt al bijna dertig jaar mensen om racisme te overwinnen via haar Center for the Healing of Racism. “Onze cursussen bekeren mensen niet, maar ze veranderen wel het leven van mensen.”

De moord op de Afro-Amerikaan George Floyd, twee jaar geleden, leidde vandaag tot wereldwijde Black Lives Matter-demonstraties. De boodschap was dat zwarte levens tellen en dat het Westen lijdt onder structureel en institutioneel racisme. Voor Steinwender, die al meer dan dertig jaar tegen racisme strijdt en de Gandhi Award, de Martin Luther King Award en de Diversity Champion Award ontving, betekende het spitsuur.

Wat onderscheidt haar werk? Haar methode is om racisme te “genezen” via haar Centrum voor de Genezing van Racisme. Het centrum in Houston organiseert programma’s voor mensen van alle rassen om deel te nemen aan een educatief discours over stereotypen, racisme en de gevolgen ervan, en de verschijnselen van raciale conditionering, waarin je sociale omgeving en samenleving je allemaal racistische vooroordelen opleggen.

‘De groep begon in 1989, toen er talloze afleveringen van racisme in het nieuws waren’, legt Steinwender uit. “Waarom praat je nooit met me over racisme en rassendiscriminatie?” vroeg een blanke kennis van Steinwender. Deze vraag voelde voor Steinwender ‘als een steek in de hersenen’.

‘Ik wilde ‘normaal’ doen alsof ras er niet toe deed.’ Maar dat deed en doet het natuurlijk nog steeds. Daarna werd ik ‘wakker’ en vormde een steungroep met mijn vrienden – blanken, Afro-Amerikanen, Latino’s en Japanse Amerikanen van de derde generatie. Het waren openhartige gesprekken rond de keukentafel, waar we volkomen eerlijk tegen elkaar waren. Want racisme heeft een negatieve impact op iedereen. En we moeten een methode bedenken om hier als groep uit te komen. Daarom ben ik het Centre for Racism Healing gestart. Racisme moet worden bestreden of ontmanteld, maar het moet ook worden genezen. Omdat er mensen zijn benadeeld. Je moet het verdriet benoemen en naar elkaar luisteren. Gandhi leerde ons dat het beste cadeau dat je iemand kunt geven, is om volledig naar hem of haar te luisteren.”

De missie en de visie

Het Steinwender Center for Education and Empowerment is een non-profit onderwijsinstelling die zich inzet voor het opleiden en empoweren van mensen. ‘Onze lessen bekeren mensen niet, maar ze veranderen wel het leven van mensen’, vult Steinwender aan.

Ze voegt eraan toe dat het bijwonen van een paar sessies je niet van racisme zal ontdoen. “Het is iets waar je je hele leven tegen moet strijden.” Racisme is een op onwetendheid gebaseerde ziekte. Het is niet jouw schuld dat je ziek bent geweest. Het is echter jouw plicht om te verbeteren.’

Het is niet jouw schuld dat je bevooroordeeld bent. Het is echter jouw plicht om te verbeteren.’

Steinwender daarentegen is tegen een individualistische benadering van racisme. ‘In onze seminars zullen we nooit iemand van racisme beschuldigen, omdat het mensen traumatiseert.’ Bovendien mist een one-size-fits-all benadering van racisme het probleem. Veel mensen weten niet wat racisme is. Ze geloven dat racisme het resultaat is van iemands zondigheid. Racisme daarentegen is veel meer. Het heeft iets met macht te maken. Racisme is het resultaat van macht in combinatie met vooroordelen. Iedereen heeft vooroordelen, maar racisme ontstaat wanneer individuen in gezagsposities bewust anderen discrimineren.’

Racisme blijft bestaan

Volgens Steinwender hebben gekleurde mensen in de Verenigde Staten veel minder autoriteit en worden ze nog steeds systematisch benadeeld. ‘Racisme is een systemisch probleem. Veel instellingen, zoals scholen en ziekenhuizen, blijven zwarte mensen discrimineren. We zullen hier nog lang aan werken.’

Ondanks dat dankzij de Civil Rights Movement instellingen en werkgevers niet langer racistisch zijn, gaat racisme onofficieel door. Bedrijven hebben het nu over ‘AA’ of ‘All American’, een codewoord voor een blanke, in plaats van te zoeken naar een ‘blanke’. Een goede vriend van mij vertelde me onlangs over een zwarte man die naar een specifieke baan solliciteerde. Hij kreeg te horen dat hij de volgende dag terug moest komen voor een test. Maar dit was slechts een voorwendsel. Er werd op geen enkele manier getest. Omdat een zwarte man zich had aangemeld, herinnerden ze het zich meteen. En natuurlijk was het hele doel van deze test dat hij zou falen.’

Positieve discriminatie, in de Verenigde Staten vaak bekend als positieve discriminatie, helpt racisme te bestrijden, maar levert volgens Steinwender ook nieuwe problemen op: ‘Nu hoor ik over blanke mensen die niet naar de universiteit kunnen omdat ze op zoek zijn naar een zwarte .’ Dat is ook niet goed.’

Een ander probleem is dat racisme blanken dwingt een bepaalde rol te spelen. ‘Ik ben getrouwd met een Oostenrijkse blanke man. In de Verenigde Staten weten veel blanke mensen niet dat mijn man getrouwd is met een zwarte dame. Dan gaan ze ervan uit dat hij in hun ‘kamp’ zit en maken ze racistische opmerkingen over zwarte mensen.’

Het schema is als volgt:

‘Breng racisme in het discours’ was de eerste cursus van Steinwender, die

hij gaf les in 1989. Deze opleiding duurt 18 uur. ‘Dat kan in twee intensieve dagen of in twee weken als je twee uur met elkaar communiceert’, legt Steinwender uit. ‘Het programma wordt gerund door twee mensen: een Afro-Amerikaan en een blanke. Dit dient als een soort vangnet, waardoor deelnemers zich veilig en gehoord voelen.’

Het is een uniek programma. ‘Ik begon over seksisme te praten toen ik een cursus racisme voor Oostenrijkse vrouwen opzette – we zijn ook wereldwijd actief.’ In Oostenrijk waren ze op de hoogte van het probleem. Ik heb ze uitgelegd dat racisme in wezen hetzelfde is als seksisme, en toen heb ik de troepen bijeengeroepen.’

Voor aanvang van de cursus dienen alle deelnemers een contract te ondertekenen. ‘Omdat wij het van cruciaal belang vinden dat mensen naar elkaar luisteren en alleen over zichzelf en hun eigen ervaringen praten.’ En we moeten met elkaar kunnen communiceren en elkaar in de ogen kunnen kijken.’

Volgens Steinwender schrijven ook blanken zich in voor haar cursus. ‘Ze beweren dat ze hun racistische collega’s of hun ouders willen veranderen.’ Ze beseffen echter al snel dat ze moeten veranderen. Want helaas zit racisme bij iedereen ingebakken. Alleen jij hebt het vermogen om jezelf te veranderen, niet anderen. Maar misschien kun je ze wel motiveren.’

Zwarte levens tellen niet mee

“Veel mensen begrijpen racisme niet, maar ze erkennen dat er iets ernstig mis is in de Verenigde Staten”, vervolgt Steinwender. ‘We hebben dertig jaar geleden diversiteitstraining gegeven.’ Het woord ‘racist’ werd afgekeurd. De moord op George Floyd daarentegen heeft mensen wakker geschud. Mensen realiseren zich plotseling dat racisme nog steeds een groot probleem is in de Verenigde Staten. Mensen willen weten wat er aan de hand is en hoe ze het kunnen repareren. We hebben als centrum veel aanmeldingen en veel media-aandacht gekregen na deze afschuwelijke tragedie.’

De moord op George Floyd had niet alleen een impact op Amerika, maar ook op het leven van Cherry Steinwender. ‘Mijn vader heeft de wereld veranderd’, verklaarde de dochter van George Floyd na de moord. Het was niet alleen in de Verenigde Staten; er waren demonstraties over de hele wereld en posters met zijn gezicht werden verspreid. Dat was echt bemoedigend. De beelden van de moord daarentegen waren huiveringwekkend en hadden een sterke impact op mij. Het was een lynchpartij geweest. Neem bijvoorbeeld de foto’s van Jesse Washington, die meer dan een eeuw geleden werd gelyncht door een racistische menigte. Dat was precies hoe het ging. Die beelden gaan nooit meer uit mijn gedachten. Het was een moderne lynchpartij van 9 minuten en 29 seconden. Het kwam zelfs in mijn dromen voor. Ik werd midden in de nacht gewekt door George Floyd die zijn moeder riep. De moord op Floyd heeft een blijvende indruk op me achtergelaten.’

“We hebben een geschiedenis in Amerika waar zwarte levens helemaal niet worden gewaardeerd. Daarom gebruik ik de uitdrukking ‘Black Lives Matter’.

Na de moord op Floyd richtte Steinwender onmiddellijk de workshop ‘I Can’t Breathe’ op. ‘We moesten het drie keer doen omdat er zoveel mensen waren die zich hadden aangemeld’, legt ze uit. ‘Als organisatie hebben we nu vleugels.’ Veel mensen hebben ons ontdekt door te zoeken naar ‘racistisch’ op Google. Tijdens de Black Lives Matter-protesten had ik zestien radio- en televisie-interviews. Ik nam deel aan de grote mars in Houston, waar 60.000 mensen zich bij ons voegden om te protesteren tegen onverdraagzaamheid. Een blanke vrouw met het bordje ‘Witte stilte is geweld’ maakte de meeste indruk op mij. Ik was opgelucht om zoveel eenheid te zien.’

Mensen wilden weten wat Steinwender van de Black Lives Matter-zin vond. Doet het leven van andere mensen er ook toe? Natuurlijk gelooft Steinwender van wel, maar “we hebben een Amerikaanse geschiedenis waarin zwarte levens er helemaal niet toe doen”, zegt hij. Daarom beweer ik dat “Black Lives Matter.” Het leven van Cherry Steinwender is ook belangrijk. Op mijn werkplek hangt ook een gigantische BLM-poster zodat mensen weten waar ik voor sta.’

Theoretiseren van kritische rassentheorie

De kritische rassentheorie, die de implicaties van ras en cultuur op iemands sociale status in een samenleving in verband met wet en macht onderzoekt, is nu een hot topic in de Verenigde Staten. Deze hypothese is zwaar bekritiseerd in conservatieve kringen, en het is niet langer toegestaan ​​om te worden onderwezen in de scholen van sommige Republikeinse staten. De kritische rassentheorie is volgens Cherry Steinwender een ‘theorie van de toorn’.

“Het is begrijpelijk dat dit idee populair is onder progressieve Amerikanen omdat ze geschokt zijn – en terecht – door de moord op George Floyd en andere uitingen van racisme.” Tegelijkertijd erkent Steinwender dat zijn idee wordt uitgedaagd.

“Je hebt actie en reactie in handen. Ik kan begrijpen waarom blanke ouders bezorgd zijn dat hun kinderen worden opgeleid om negatief en bevooroordeeld te zijn. Een dergelijke benadering is volkomen ineffectief. Het probleem is echter dat jongeren op school niet over racisme worden onderwezen. school. Kennis die een beetje ideologisch is, is net zo schadelijk, zo niet erger, dan kennis die dat niet is. Geschiedenis is iets dat al

ericaanse kinderen, zwart en wit, zouden moeten leren. Omdat de Amerikaanse geschiedenis meedogenloos is geweest, en we moeten er de juiste lessen uit trekken.’

Blijf in contact

Meer dan dertig jaar voordat racisme als sociaal fenomeen werd erkend, gebruikte Steinwender’s Center for the Healing of Racism in 1989 de term ‘racisme’. ‘Het woord ‘racist’ werd destijds afgekeurd. Dat was niet meer het geval. ‘Diversiteit’ was het gouden woord. We doen echter niet aan ‘diversiteit’. We hebben het al sinds 1989 over het feit dat racisme in de Verenigde Staten nog steeds bestaat. We moeten erover blijven praten.’ Ze is van mening dat er nog veel te doen is.

‘Zwarte mensen in de Verenigde Staten leven anno 2022 nog steeds in een rare realiteit, die voor buitenstaanders misschien moeilijk te bevatten is. Moeders leven in constante angst dat hun kinderen worden neergeschoten. ‘Kom vanavond levend terug’, zeggen moeders tegen hun zonen. We moeten erkennen dat gekleurde mensen, als slachtoffers van racisme, een duidelijk begrip hebben van wat racisme is. Racisme is pas voorbij als gekleurde mensen het verklaren.’

Share :

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on tumblr