Heb je bruine koppen die je me zou kunnen geven?” GroenLinks heeft een diversiteitsprobleem.

Bij GroenLinks is het rumoer. Imane Nadif, een populair Amsterdams raadslid, is afgetreden als partijleider ten gunste van Zeeger Ernsting. GroenLinks stimuleert vooral podiumdiversiteit en gaat als het erop aankomt nooit de deur uit. Sommige leden die al heel lang bij ons zijn, geloven dit. “Imane is tegen een witte muur aangelopen.”

De uitslag van de meest recente gemeenteraadsverkiezingen is duidelijk: Imane Nadif kreeg 12.435 stemmen, Zeeger Ernsting haalde slechts 694 stemmen. Onder de herkozen wethouder Rutger Groot Wassink werd Nadif ook tweede op het GroenLinks-ticket. De Amsterdamse fractie daarentegen koos Ernsting als nieuwe groepsleider.

“Ze kozen uiteindelijk toch weer voor een blanke man”, herinnert Khadija al Mourabit zich, die van december 2018 tot december 2020 lid was van de GroenLinks Amsterdam-groep. Ze vindt het ‘heel erg’ voor Imane Nadif, maar ook ‘niet bij allemaal verrast.’ GroenLinks is volgens haar gespecialiseerd in ‘oppervlakkige variatie’.

“Het ziet er geweldig uit op de foto. In het begin is de omhelzing van kleurkandidaten als een huwelijksreis, maar als je wat langer blijft, leer je een ander verhaal achter de schermen. Het lijkt doordrongen van uitsluiting mechanismen, zowel bewust als onbewust. Het is ook heel subtiel. Het is niet zoals de politie.”

Volgens Al Mourabit heeft ze ook te maken gehad met discriminatie. ‘Ondanks dat ik een flinke portefeuille had, mocht ik van mijn manager bij GroenLinks Amsterdam niet naar het wekelijkse overleg met een wethouder.’ Mijn aanwezigheid was echt vereist voor mijn taak. Elke week mocht mijn blanke collega met een kleine portemonnee mee. ‘Het zou fantastisch zijn als ik ook een keer bij die bijeenkomst aanwezig zou kunnen zijn,’ zei ze huichelachtig. Dat bedoelde ze natuurlijk niet, want ze deed verder geen moeite om mij daarheen te laten gaan.’

“Uiteindelijk kozen ze een andere blanke kerel.”

Simion Blom van de Bijlmer, raadslid van 2014 tot maart dit jaar, publiceerde vorig jaar een boek over de kloof met partijgenoten van Amsterdam Centrum. Blom beweerde dat hij zich niet serieus genomen voelde. Hij stond bekend als ‘de zwarte’ en hij werd vaak bespot of kreeg een minachtende klop op zijn hoofd. Al Mourabit is goed thuis in deze verhalen.

“Blom daarentegen heeft je niet alles verteld. En hij is lang niet de enige GroenLinkser van kleur die zo’n behandeling heeft gekregen. Veel mensen durven zich echter niet uit te spreken uit angst hun partijcarrière in gevaar te brengen. cultuur bestaat. Je voelt je daardoor onzeker. Je begint aan jezelf te twijfelen.”

De rijkdommen van Ernsting zijn volgens Al Mourabit het resultaat van cultureel klonen. Personen hebben een onuitgesproken voorkeur voor mensen die op jou lijken. Ze beweert dat het kwaliteitsargument, dat ze omschrijft als ‘extreem belachelijk’, een beproefde en pijnlijke manier is om dat te doen. Ook bij Imane speelde dit ‘kwaliteitsargument’ een rol. Het Parool bevatte een anonieme GroenLinkser die toegaf onenigheid te hebben met groepsleden en niet te weten hoe ze ‘verbonden’ moesten worden.

Die kwaliteitsnorm ‘wordt nog steeds gesteld door blanke mannen’, merkt Al Mourabit op. Met de vaardigheden van Zeeger ‘kon Imane ook als partijvoorzitter aan de slag en een goed duo vormen. Als mensen zich echt wilden inzetten voor echte inclusiviteit en machtsdeling, had hij zijn ervaring als een soort vice-voorzitter kunnen gebruiken. Dat is echter niet gebeurd.”

“Imane is tegen een muur van witheid aangelopen”, voegt Al Mourabit toe. “Als het erop aankomt, is de witheid die haar nodig heeft om stemmen te krijgen dezelfde witheid die geen macht wil delen.” Dan weet ik niet zeker waarom je haar tweede plaatste. Echte karaktermoord wordt op haar gedaan op deze manier – met anonieme bronnen.”

Volgens Al Mourabit heeft GroenLinks een ‘carrousel’ van kandidaten van kleur die de partij in- en uitstappen. “Er zijn veel te veel gevallen van mensen die vertrekken.”

Paternalisme en symbolisme

Fiona Frank plaatst de rellen rond Imane Nadif in context. Frank zat van 2014 tot vorig jaar in het bestuur van GroenLinks Utrecht Inclusion en was in 2021-2022 vijf maanden lid van de gemeenteraad.

‘Ik ben informeel vertrouwenspersoon geweest voor gekleurde mensen in verschillende GroenLinks-divisies’, legt Frank uit. “Ze vertelden me ook over de vreselijke tijden die ze hadden op het feest”, zegt de verteller. Mensen vertelden me dat ze op het feest te maken hadden met racisme en daardoor in behandeling moesten. Toen ik deze anekdotes vertelde met het landelijk bestuur, stuitte ik op een muur van onbegrip. “Dit is niet mijn ervaring”, reageerde een van de bestuursleden. Dat is natuurlijk niet jouw ervaring. “Je bent geen persoon van kleur”, zegt de verteller.

“Mensen vertelden me dat ze worstelden met racisme in de partij en dat ze daarvoor in behandeling moesten.”

Omdat ze ‘te kritisch’ is, kan Frank, die van joods-Indonesische afkomst is, geen voet aan de grond krijgen.

n de rijksoverheid. ‘Ik wilde solliciteren voor het landelijk bestuur, maar na twee gesprekken met de kandidatencommissie werd ik afgewezen. “Je reflecteert niet voldoende op de uitdagingen die bij je persoonlijkheid horen”, zei iemand, en ik bedankte hen.

Ze beweert dat Al Mourabit een soortgelijke slechte ervaring heeft gehad. “Als je overtredingen openbaar maakt, word je persona non grata.” Ze kreeg ook een slechte beoordeling als lid van de GroenLinks Amsterdam-groep omdat haar “gezichtsuitdrukkingen niet goed waren”, beweert ze.

“Ik zou ook lang duren voor sommige banen.” Dit ondanks het feit dat blanke collega’s geen feedback kregen en naar mijn mening net zo lang op hun eigen baan duurden. ‘Ik werd ook niet goed begeleid.’ Ze werd ook aangespoord om haar houding in toom te houden, beweert ze. “Het laat maar weer eens zien hoe bevooroordeeld mensen bij GroenLinks Amsterdam kunnen zijn.” Dat je niet jezelf mag zijn omdat je een kleurling bent.

GroenLinks wordt door Al Mourabit beschuldigd van paternalisme en symbolisme, oftewel het plichtsgetrouw inhuren van mensen uit minderheidsgroepen. Dit zijn beschuldigingen die Frank ondersteunt.

‘Tijdens de verkiezingscampagne van de Tweede Kamer in 2017 schreef iemand van het landelijke campagneteam mij een app-bericht met de vraag: ‘Heb je nog bruine koppen voor mij?’ Mensen van kleur, zo leek het, waren gewoon goed voor de camera. Daarom had ik geen zin om die vent verder te helpen’, sprak Frank zijn gedachten uit.

Hilde Koster, voorzitter van GroenLinks Utrecht, bevestigt haar verhaal. Koster beweert dat haar bestuur de gewraakte app heeft besproken en aan de kaak heeft gesteld tijdens een bijeenkomst van GroenLinks Utrecht kort nadat Frank haar hierover had geïnformeerd.

‘Heb je bruine koppen voor me?’ zei iemand van het nationale campagneteam.

GroenLinks is paternalistisch, aldus Fiona Frank, die de partij beschuldigt van blank saviorisme. ‘GroenLinks gaat er prat op vooruitstrevend te zijn en er zijn veel medewerkers die graag gekleurde mensen willen helpen. Het moet echter op hun manier gebeuren. Het wordt moeilijk voor gekleurde mensen om dingen voor zichzelf te ondernemen en sterker te worden. GroenLinks blinkt uit in het opkomen voor anderen, maar laat die individuen niet voor zichzelf spreken.’

Frank maakt gebruik van de rellen rond GroenLinks-Kamerlid Kauthar Bouchallikht, die tijdens de verkiezingscampagne van 2021 het doelwit was van vermeende banden met de Moslimbroederschap. Bouchallikht is het recht ontzegd om zichzelf te verdedigen door Groen Links. Ze werd beschermd. Natuurlijk kwam veel van haar kritiek voort uit anti-moslimsentiment. Maar er waren ook oprechte vragen. En ze kreeg niet de kans om op die vragen te reageren. GroenLinks heeft haar daardoor benadeeld.’

Mentaliteit van de strijd

Serpil Ates, een voormalig GroenLinks-raadslid die tot maart dit jaar in de Haagse gemeenteraad zat, herkent veel van wat Al Mourabit en Frank zeggen. Zij gaat daarentegen voorzichtiger te werk.

‘GroenLinks zou graag meer gediversifieerd willen zijn, maar de partij wordt geplaagd door blinde vlekken die niet te overbruggen zijn. Het is een beetje beangstigend om een ​​volwassen, sterke vrouw van kleur te zien.”

Vrouwen van kleur hebben geleerd ‘zichzelf in te vechten’, aldus de Koerdisch-Nederlandse Ates: ‘We moeten voor onszelf vechten, voor onszelf opkomen, anders worden we gepasseerd.’

Vechten, beweert ze, betekent niet dat het onaangenaam is; het houdt veeleer in dat je je kritisch afvraagt ​​waarom iets wel of niet mogelijk is. Ook, nadat je bent afgewezen, geef je niet op. Bij GroenLinks wordt deze mindset als beangstigend en veeleisend ervaren. Dat zit me dwars. Voor al deze mensen, die veel kennis en ervaring met zich meebrengen, moet je als partij ruimte maken. Ze kwamen voort uit hun eigen gelederen. Van die groep hebben ze iets te vertellen.”

“Als ik een blanke vrouw was geweest…”

De durf van gekleurde vrouwen wordt volgens Ates niet altijd herkend binnen GroenLinks. “Als je zegt dat iets niet klopt en het bekritiseert omdat je het begrijpt, krijg je verwrongen blikken.”

Ze stelt dat de dubbele moraal veel verder gaat dan GroenLinks: ‘Als SP-Kamerlid Renske Leijten keihard optreedt tegen premier Mark Rutte, dan vinden we dat allemaal geweldig.’ Wanneer Sylvana Simons van BIJ1 dit echter doet, wordt ze afgeschilderd als een woedende zwarte dame. Dat klopt niet, maar het is nu eenmaal zo.’

Ook het beeld van een ‘boze dame’ in GroenLinks zit haar volgens Ates dwars. ‘Helaas word ik in nationale kringen beschouwd als een persoon met een conflict.’ Ik zou totaal onhandelbaar zijn. Ik ben niet bang om dingen te zeggen. Als ik een blanke was geweest, had de partijleiding mijn kritiek en moed geprezen in plaats van het als negatief te bestempelen.”

Share :

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on tumblr